حرمتِ چتر‌ها را نگاه داريد


اين باران


از رويِ رحمت نيست که مي‌‌آيد


آسمان


فصل به فصل


در عزاي کودکانِ ما


گريسته است


زمين


نسل به نسل


در سوگِ خوشه‌هايِ گندم گريسته است


باران ببار


به جاي چتر تابوت بر شانه هامان گذاشته ايم


در سکوت


حرف‌هاي مردمان بزرگ را


به قبرستان مي‌بريم


بارور شدن را


دست جمعي


به گور مي‌‌بريم


باران بر فرداي نسلِ ما ببار.